Stel u even het volgende voor. Je werkt in een top-500 bedrijf, met faam en uitstraling. Grote dosis zelfstandigheid om je jobinhoud invulling te geven, leuke collega's, niet al té overdreven werkdruk, kortom, een leuk bedrijf om werken.

Er is slechts één kink in de kabel. Door krappe budgetten en mismanagement in het verleden heeft 60% van de werknemers een computer. De rest moet het voorlopig met pen en papier stellen. Maar we klagen niet, er is immers verandering beloofd én die zal er komen.

Maar... door een aanhoudende crisis er er minder budget beschikbaar voor het komende werkjaar 2012. En dus heeft het senior management een crisismaatregel in het leven geroepen. De beloofde computers voor de resterende 40% werknemers komen er niet. Wel zullen de bestaande computers van de 60% werknemers die er al een hebben worden vervangen door nieuwere, beter exemplaren.

Dit lijkt uiteraard dé blunder van de eeuw te worden als je als buitenstaander naar dit bedrijf kijkt. Onverstaanbaar, dat wie nog geen computer heeft er géén krijgt, én dat wie er wel al eentje heeft, er een nieuwe krijgt. De oude verdwijnen -alhoewel nog perfect bruikbaar- naar het containerpark.

Krijgt u als ondernemende mens van vandaag ook de kriebels van dit soort beslissingen? Mijn haren gaan alleszins recht omhoog staan als ik dergelijke zaken hoor.

In een beetje onderneming van vandaag zal bovenstaande situatie uiteraard nooit voorkomen. Waar dan wel zal je denken? Wel, in ons Belgenland kan dit wel. Denk maar even aan wat de voorbije dagen (te weinig) in het nieuws kwam: het item over de verkiezingscomputers. Gemeenten die nog niet electronisch stemmen, doen dat verder met pen en papier. Wie wel al de installatie heeft staan, die krijgt er gewoon een nieuwe.

Hoe zat dat nu weer met die besparingen? Eén woord heb ik er voor over: #fail !